Gezelschapsdames in Antwerpen
Antwerpen beloont een avond doorgebracht met iemand die het kent. De stad sluit 's nachts niets af, het verandert alleen hoe het beweegt.
Een avond in Antwerpen begint laat. Om negen uur heeft de Groenplaats, het plein onder de kathedraal, nog lege tafels. Om tien uur bestellen mensen hun eerste gangen. De restaurants rond het plein en langs de Nationalestraat serveren solide Vlaamse kost: waterzooi, croquetten, steak frites. Niets ervan doet voorkomen iets revolutionairs te zijn. Je komt voor het gezelschap en het feit dat de plek op dat uur werkt.
Het rasterwerk van straten tussen de Nationalestraat en de rivier, de middeleeuwse kern waar diamant- en modedistricten elkaar overlappen, blijft verlicht en bezet lang na middernacht. Sint-Paulusstraat heeft bars in omgebouwde koopmanhuizen. Korte Gasthuisstraat is smaller, altijd druk, eerlijk over wat het is. Loop naar de Schelde en de straten worden stiller, de gebouwen groter en ouder.
Sanne Bakker woont in deze stad en studeert hier design; zij weet welke hoeken op verschillende uren goed voelen, en zij beweegt zich door Antwerpen als iemand die ervoor heeft gekozen er te zijn in plaats van in de standaardavond terecht te komen. Zij spreekt Engels en Nederlands, en zij let op de werkelijke vorm van een gesprek.
Het MAS en de rivierbuurt
Het Museum aan de Stroom ligt op de westelijke oever van de Schelde, tien verdiepingen zandsteenwerk dat in 2011 opende. Het wordt 's nachts verlicht. Loop daarna langs de kaden—Tacsimstraat aan de waterkant, Jordaenskaai aan de andere kant van de dokken—en je beweegt je tussen donker water en het oudere gezicht van de stad, de kranen en pakhuizen die nog niet in iets anders zijn omgebouwd.
Deze buurt is niet sociaal op de manier waarop het centrum dat is. Het is kouder. De rivier ruikt naar rivier. Als het regent—en herfst- en winterregen in Antwerpen is aanhoudend, fijn en genadeloos—maken het natte steen en het donkere water het landschap voelen wettig en werkelijk in plaats van in scène gezet voor bezoekers. Er zijn minder mensen hier, wat precies de reden is om hier te zijn.
Eten en drinken in het centrum
Het centrum van Antwerpen smaakt naar bier, zeevruchten en room. Coquilles Saint-Jacques. Sole meunière. De bierselectie is standaard voor Vlaanderen: Duvel, Orval, Westmalle, lokale bruine ales die je elders niet ziet. Veel bars in de Groenplaatsbuurt en rond de kathedraal zijn gewoon: zij serveren eten, zij hebben vaste klanten, zij doen niets voor de show.
De buurten die vanuit de kathedraal uitstralen hebben restaurants en bars in verschillende dichtheden. Pelgromstraat—rustiger, meer residentieel, vijf minuten lopen naar het noorden—heeft kleinere plekken met minder theater. Meir, de hoofdwinkelstraat, loopt na donker leeg van voetgangers; de bars erlangs voelen vergelijk naar veel minder vast.
Als de avond zich uitstrekt, beweeg je naar de straten west en noord van de Groenplaats. De Coninck, Ten Haag, Haarlem: dit zijn de blokken waar lokale mensen werkelijk drinken, en de energie is constanter en minder geënsceneerd. Een gezelschapsdame die hier woont zal zonder aankondiging sturen, een bar of een straat suggereren op de manier waarop iemand een route suggereert die zij eerder hebben genomen in plaats van een bestemming die zij denken dat je zou moeten zien.
