Escorts in Zürich
Zürich beloont degenen die weten waar ze moeten zoeken. Een escort die hier woont, begeleidt je door de stad zoals deze werkelijk is.
Waar je kunt eten en drinken
Dinerdate gebeurt laat. Negen uur is standaard; restaurants lopen vol tussen negen en tien uur. Kronenhalle, in de oude stad nabij Münsterplatz, serveert hetzelfde menu als decennia lang: wild, vis, eenvoudige bereidingen. De muren dragen werken van Miró en Matisse. Het trekt inwoners, toeristen en zakenmannen in ongeveer gelijke mate aan. Als je iets minder formeel wilt, heeft de wijk Wiedikon ten zuiden van de rivier restaurants en wijnbars waar je goed kunt eten zonder te presteren: Langstrasse in Aussersihl, parallel aan de hoofdspoorlijn, heeft een heel ander karakter, directer.
Camille Bernard verhuisde van Lyon naar Zürich en bleef vanwege het meer. Ze beweegt zich door de stad met het gemak van iemand die weet welke bars hun deuren na elf uur open houden en waar de avond na het diner heen gaat. Ze spreekt zonder moeite Engels, Duits en Frans, wat belangrijk is in een stad waar taal valuta is.
De stad zelf
De Limmat verdeelt Zürich. Ten westen daarvan de nieuwere wijken. Ten oosten daarvan, waar de oude stad naar de kathedraal oploopt, worden de straatjes smaller en verdwijnen de menigten als de winkels sluiten. Weekends vullen de pleinen; weekdagavonden behouden hun stilte. Regen hier is gewoon: het komt binnen, settelt neer, en het leven gaat eronder verder. Je ziet het in het licht vanaf het meer en in hoe de straatjes de lucht weerspiegelen.
Een escort die deze straten kent, leidt je door hoeken die van belang zijn. Niet theatraal, niet proberend te charmeren, stilletjes duur, vol water en grijs steen en mensen die er uit keuze zijn, niet toevallig.
Wat de stad is en niet is
Zürich is niet Genève. Het heeft minder formele grandeur. Het geld hier is ouder en minder geïnteresseerd in het tonen van zichzelf. Bahnhofstrasse loopt van het station naar het meer: duur, voor de hand liggend, geen verrassingen. De musea zijn serieus. Het Kunsthaus huisvest een Munch en een Picasso en werk van mensen die niemand anders moeite heeft genomen in te zamelen. Het Rietberg, in Leonhardstrasse, exposeert niet-Europees werk in een gebouw dat eens een villa was. Dit zijn bestemmingen voor de middag, niet de avond.
Het meer zelf rechtvaardigt het bestaan van de stad. Op heldere avonden, zeldzaam genoeg om van belang te zijn, zie je tot over de heuvels daarginds. De meeste avonden zie je de dichtbijzijnde oever, de steigers, boten die voor het seizoen afgemeerd liggen. Het is genoeg.
De stad is klein genoeg om in een uur door te steken. Het is ook gedisciplineerd genoeg dat een verkeerde afslag je tijd kost. Een escort hebben die deze hoeken heeft wandeld, erin geleefd, ernaartoe is teruggekeerd, iemand zoals Camille Bernard, verandert wat de avond is.
